Валодзічак

Нарэшце я ўцяміў, як на Беларусі можа існаваць панятак ”беларусізацыя”, ”беларусізаваць” і пад. Раней я ня бачыў логікі (ну, тое самае, калі б палякі называлі разьвіццё ўласнай культуры вэ вўасным краю ”паланізацыяй”, а немцы – ”германізацыяй”) і меркаваў, што гэта ўсё бальшавіцкая дрэнь, што варта ўжываць тэрмін ”дэрусіфікацыя”, ці нешта такое. І нарэшце я дапяўся, гэты тэрмін натуральны для нас, славянамоўных балтаў. Сапраўды, калі мы славянамоўныя балты, то не зразумела нахалеру нам гэная ”беларусізацыя”, яна нам ня трэба, як і ”русіфікацыя”, і калі мы гаворым пра сапраўднае наша Адраджэнне, то найвышэйшая мэта нашая – вызваліцца ад усялякае славяншчыны, і расейскае, і беларускае, і любой іншай ды вярнуцца назад у балцкае рэчышча, да вытокаў. Таму няма аніякага сэнсу імкнуцца да т. зв. нацыянальнай палітыкі, няма сэнсу аддаваць нашыя інтэлектуальныя і фізічныя сілы на тое, каб замяніць адну славяншчыну (азіяцкую) на другую славяншчыну (тутэйшую). Мы павінны кінуць усю сваю энэргію на тое, каб здалець абедзьве гэтыя варожыя нам рэчы, на шчасце, па сваёй славянскай звычцы ўвесь час варагаваць міжсобку, першая з іх амаль зьніштожыла другую, таму мы павінны скарыстацца момантам і дабіць ляжачага, а потым кінуцца ў барацьбу з азіяцкім варыянтам славянізму.

Трэба гадаваць у сабе балта і выціскаць па кроплі славяніна. І я так мяркую, што першым сур'ёзным крокам можа стаць пераход нашай эліты на літоўскую мову. Гэта зрабіць будзе нескладана, некалі ж мы ўсе перайшлі з расейскае на беларускую, таму факт пераходу з мовы на мову ня будзе навіной і праблемай.